Czym jest audiometria impedancyjna?
Badanie to jest niezwykle pomocne w diagnostyce różnych schorzeń, takich jak zapalenie ucha środkowego czy problemy z przewodnictwem dźwięku.
W trakcie badania analizowane są reakcje błony bębenkowej oraz kosteczek słuchowych na dźwięki i zmiany ciśnienia w przewodzie słuchowym.
W jakim celu wykonuje się audiometrię impedancyjną?
Audiometria impedancyjna jest szczególnie przydatna w diagnostyce problemów ze słuchem, takich jak:
- zapalenie ucha środkowego
- przewlekłe wysięki
- problemy z przewodnictwem dźwięku
- monitorowanie postępów terapii u pacjentów z zaburzeniami ucha
Badanie to jest zalecane zarówno dla dorosłych, jak i dzieci (od 7. miesiąca życia), co czyni je uniwersalnym narzędziem diagnostycznym w przypadkach:
- dysfunkcji trąbki słuchowej
- przerostu migdałka gardłowego
- otosklerozy
- przerwania łańcucha kosteczek słuchowych
- porażenia nerwu twarzowego
Audiometria impedancyjna stanowi istotny element diagnostyki słuchu, umożliwiając wczesne wykrywanie i leczenie problemów ze słuchem.
Jak przebiega badanie audiometrii impedancyjnej?
Badanie jest całkowicie bezbolesne i nieinwazyjne. Polega na wprowadzeniu do przewodu słuchowego sondy zakończonej miękką nasadką, dopasowaną do wielkości ucha. Sonda umieszczana jest płytko, na głębokość ok. 3–5 mm.
Jaki jest wynik badania audiometrii impedancyjnej?
Wyniki audiometrii impedancyjnej przedstawiają się w formie wykresu, znanego jako tympanogram. Tympanogram pokazuje zależność między zmianami ciśnienia w uchu środkowym a amplitudą drgań błony bębenkowej. Na podstawie tympanogramu protetyk może wyciągnąć wnioski na temat stanu ucha środkowego oraz ewentualnych problemów ze słuchem.
Wyróżniamy trzy główne typy tympanogramów:
typ A – norma, prawidłowy profil
typ B – całkowita niedrożność ucha zewnętrznego lub/i środkowego
typ C – dysfunkcja trąbki słuchowej
W przypadku wyniku typu B lub C podejmowane jest dalsze leczenie: farmakologiczne, fizjoterapeutyczne lub operacyjne – w zależności od przyczyny i decyzji lekarza prowadzącego.
Obecność lub brak odruchu strzemiączkowego oraz wyznaczony próg bodźca akustycznego oceniane są pod kątem stanu funkcji nerwowo-mięśniowej i kondycji układu przewodzącego.
